Malarstwo metafizyczne

Malarstwo metafizyczne, to termin, zainicjowany w ok. 1910 roku na określenie twórczości Giorgio de Chirico.

Było włoskim kierunkiem w malarstwie i stanowiło odpowiedź na zracjonalizowany program kubistyczny oraz na nowoczesny dynamizm futuryzmu. W malarstwie tym kierowano się poszukiwaniem treści prowadzących do refleksji na temat bytu oraz nieskończoności świata. Treść dzieła wynoszona była ponad zjawiska,  jako metafizyczna własność sztuki. Ku głębszym poszukiwaniom intelektualnym były tworzone, między innymi odrealnione pejzaże  pustych miast o szerokich perspektywach architektonicznych, zaskakujące zestawienia przedmiotów, które prowokowały drastyczną zmianą wynikającą z pozbawienia ich dotychczasowych kontekstów oraz przedstawianie manekinów jako metafory człowieczeństwa. Malarstwo metafizyczne reprezentowali głównie Giorgio de Chirico, Carlo Carra i Giorgio Morandi. Wieloznaczność obrazów dająca szersze możliwości interpretacji, zaciekawienie niezwykłością przedstawianych wyobrażeń układów i form przedmiotów oraz odwoływanie się do domyślności widza było znamienne dla surrealizmu. Jak twierdził francuski poeta Paul Valery „nie ma nic równie pięknego jak to co nie istnieje”. Tak właśnie jest w malarstwie metafizycznym, kiedy przedstawienie wizualne wykracza poza racjonalność doświadczeń i tworzy wizję, która mimo iż jest niemożliwa do zaistnienia w fizycznym świecie, pozostaje prawdziwa w swoim przesłaniu i atrakcyjna w wymowie.

CHIRICO

GIORGIO DE CHIRICO, TAJEMNICA I MELANCHOLIA ULICY, 1914

 

Bibliografia:

K. Zwolińska, Mały słownik terminów plastycznych, Warszawa 1974.

K. Janicka, Surrealizm, Warszawa 1985.

W. Bałus, Mundus Melancholicus. Melancholiczny świat w zwierciadle sztuki ,  Kraków 1996.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • Brak produktów w koszyku.